โก๋สิจ๊ะ ที่ท่านต้องการ

ว่าจะเขียนเรื่องนี้เมื่อนานมาแล้วครับ...

ตั้งแต่เมื่อตอนที่โฆษณานี้ออกมาใหม่ๆ
ซึ่งตอนนั้นผมยังไม่ได้มาเปิด Blog ที่นี่เลยครับ
ผมก็เลยมาเขียนไม่ได้ไง... -_-"

วันนี้จะมาพูดถึงโฆษณาหมากฝรั่งยี่ห้อหนึ่ง
ที่บรรยายสรรพคุณว่า "เสริม" แคลเซียมให้ฟัน
ด้วยสาร "รีคาลเด้น" ที่สกัดจากโปรตีนในนม

เอาง่ายๆ นะ
ผมเรียนมาตั้งแต่วิชาชีววิทยาตอน ม.ปลาย ว่า
ในน้ำลายของคนเรา มีแคลเซียมละลายอยู่อย่างเข้มข้น...

พอเข้าใจเหตุผลของธรรมชาติไหมครับ ว่าทำไมถึงต้องทำให้น้ำลายมีแคลเซียม
เพราะน้ำลายคือของเหลวที่ออกมาแช่ฟันเอาไว้ตลอดเวลาไงครับ
และจะเกิดกระบวนการแลกเปลี่ยนสารประกอบผ่านรูพรุนของเนื้อฟัน
ซึ่งสารประกอบสำคัญที่จะเสียไปนั่นคือ "แคลเซียม" นั่นเอง

เคยเห็นเขาทดลองทำให้ฟันนิ่มไหมครับ
เขาเอาฟันที่ถอนออกมา ไปแช่ไว้ในน้ำเปล่า น้ำธรรมดานี่แหละครับ
แช่ไว้ประมาณกี่ชั่วโมงไม่แน่ใจ ประมาณ 2-3 วัน
ฟันซี่นั้นก็จะกลายเป็นวุ้นหัวบุกไปเลยครับ
คือสามารถเอามีดผ่าครึ่งฟันออกมาดูเล่นได้เลย
นั่นคือฟันที่สูญเสียแคลเซียมไปนั่นเองครับ...

กลับมาที่ปากของเรา
คิดสภาพว่าปากของเรามีน้ำลายออกมาเรียกว่าตลอดเวลา
ถ้าน้ำลายของเราไม่มีแคลเซียมที่เข้มข้นมากพอ
แคลเซียมในฟันก็จะออกมาละลายในน้ำลายแทน ตามหลักออสโมซิส
ทีนี้ฟันคุณก็จะนิ่มไปทั้งปากไงครับ

แต่ในความจริง แคลเซียมในน้ำลายเข้มข้นจนแคลเซียมในฟันมันออกมาไม่ได้ครับ

ดังนั้นแคลเซียมจิ๊บจ๊อยในหมากฝรั่ง
มันไม่ได้ทำให้ชีวิตคุณดีขึ้นหรอกครับ
สู้เคี้ยวน้ำลายตัวเองเล่นยังไม่ได้ด้วยซ้ำไป...

ปัญหาคืออย่าให้มีน้ำตาลตกค้างที่ผิวฟันหลังอาหารนานเกินไป
เพราะแบคทีเรียจะกินน้ำตาลและสร้างกรดออกมา ทำให้ปากเหม็นและฟันผุไงครับ...

ปล. ผมไม่ได้พูดถึงยี่ห้อใดๆ อย่ามาหาเรื่องผมนะ
ปล.2 ลูกเกดช่วยอะไรไม่ได้เลยครับ... อยากได้คุณหมอฟันสวยๆ ในชุดขาว มากกว่า....

มีความไม่สบายใจ... บางประการ...

จริงๆ ก็ไม่สบายใจมานานแล้วล่ะครับ

จนเกิดอาการชาชินไปเสียแล้วก็ว่าได้...

วางระเบิดปลอม 3 อำเภอสีแดงสงขลา - ทิ้งรูป 'แม้ว' ประจานพร้อมข้อความขู่
โดย ผู้จัดการออนไลน์ 3 พฤศจิกายน 2548 14:31 น.

ศูนย์ข่าวหาดใหญ่ - คนร้ายป่วนลามเข้าสงขลาอีก วางระเบิดปลอม 8 จุด นำธงชาติกับรูป 'ทักษิณ' ตั้งประจาน พร้อมทิ้งข้อความข่มขู่ ใช้ปืนจี้ชิงปืนลูกซอง 5 นัด ของชาวบ้าน หนีลอยนวล

เมื่อเวลาประมาณ 07.30 - 08.00 น. วันนี้ (3 พ.ย.) เจ้าหน้าที่ตำรวจในพื้นที่ อ.จะนะ อ.เทพา และ อ.สะบ้าย้อย จ.สงขลา ได้รับแจ้งจากชาวบ้านว่าพบวัตถุต้องสงสัย ลักษณะคล้ายระเบิดวางอยู่ตามจุดต่างๆ ใน 3 อำเภอ รวม 8 จุด เจ้าหน้าที่จึงได้นำกำลังเข้าทำการตรวจสอบพร้อมกับชุดกู้วัตถุระเบิดของตำรวจตระเวนชายแดนที่ 43 ค่ายรามคำแหง จ.สงขลา

ซึ่งผลจากการตรวจทั้ง 8 จุด พบว่าวัตถุต่างๆ เป็นเพียงระเบิดปลอมทั้งสิ้น ซึ่งจุดที่ พบทั้ง 8 จุด ประกอบด้วยใน อ.เทพา ประกอบด้วย

1.ศาลาที่พักผู้โดยสาร ม.2 ต.ท่าม่วง อ.เทพา 2.บริเวณ 4 แยกลำไพร ต.ลำไพร อ.เทพา 3.ทางเข้าหาดทิพย์รีวิว ต.เกาะสะบ้า อ.เทพา 4.ศาลาที่พักผู้โดยสาร ม.3 ต.ท่าม่วง อ.เทพา

อ.สะบ้าย้อยประกอบด้วย 1.ทางเข้า ต.ธารคีรี ม.1 ต.สะบ้าย้อย 2.ในเขตเทศบาลต.สะบ้าย้อย

และ อ.จะนะ ประกอบด้วย 1.หลังวัดโรจนาราม ม.5 ต.บ้านนา อ.จะนะ 2.บริเวณสะพานหน้าโรงเรียนบ้านโหนด ม.7 ต.คู อ.จะนะ

แต่ละจุดคนร้ายจะนำธงชาติไทย พร้อมรูปของพ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร นายกรัฐมนตรีพร้อมข้อความ เช่น "ถล่มมัสยิด วัดจึงโดนเผา" "อุ้มมุสลิมพุทธหัวขาด" และ"ยิงอุซตาสพระถูกฟัน" ทั้ง 8 จุด

ซึ่งในขณะนี้เจ้าหน้าที่อยู่ระหว่างการตรวจสอบว่ามีธงชาติไทยของหน่วยงานราชการในพื้นที่ๆ ไหนบ้างที่สูญหายหรือถูกขโมย

ลำพังแค่ชาติในสีแดง ก็ควรเห็นค่า รู้คุณแผ่นดิน และยกย่อง ปฐพีที่ให้เหยียบ
ประสาอะไรกับศาสนา อันศาสดาประกาศธรรมไว้ดีแล้ว เป็นผู้มีคุณแก่ผู้คนจำนวนมหาศาล
หรือพระเจ้าอยู่หัวที่คนไทยรักสุดหัวใจ...

พวกมึงเป็นใคร ถึงกล้าเอาไปวางกับพื้น...

พวกไม่มีชาติ ไม่มีศาสนา
สวรรค์ไม่ต้อนรับ ธรณีจะสาปแช่ง...

ปล. อย่าไปตกเป็นเหยื่อการยั่วยุ พวกนี้มันมั่ว... หาจุดยืนตัวเองไม่เจอ...

ดูข่าวแพนด้าแต่งงานกันป่ะ...

http://www.manager.co.th/Local/ViewNews.aspx?NewsID=9480000155214

ดูข่าวทีวี หรือว่าอ่านแล้วคิดกันยังไงบ้างครับ...

ได้ข่าวมาว่าตอนแรกเขาจะจัดพิธีกันแบบล้านนาแต้ๆ เจ้า...
แต่พอเสนอความคิด เจอผู้หลักผู้ใหญ่ท้วงติงว่า
ไปจัดตามประเพณีอันศักดิ์สิทธิ์ ประเดี๋ยวบ้านเมืองจะเกิดอาเพศเอานะ.... -_-"

แล้วพิธีแต่งแบบจีน มันไม่ศักดิ์สิทธิ์ตรงไหนหรือครับ
ความศักดิ์สิทธิ์เกิดจากอะไร...

จากความพอใจที่จะเชื่อหรือเปล่า...

ถ้าเราไม่เชื่อสิ่งใด สิ่งนั้นก็ไม่ศักดิ์สิทธิ์จริงหรือไม่...

ยกตัวอย่างเช่นถ้ามีต้นกล้วยตานี ปลายหวีเหี่ยว น้ำไหลเชี่ยว ปลายหวีหัก หิ้วหวีไป หิ้วหวีมา อยู่ต้นนึง...
ไม่น่าเชื่อว่า ทุกครั้งที่มีการเปิดเพลง Dance กระจายแบบ Underground
ดีเจ เอาหูฟังที่เจ๊งไปข้างนึงมาแปะข้างหัว แล้วเอามืออีกข้างลูบไล้แผ่นเสียง ให้มันยืดๆๆๆ
ต้นกล้วยตานี ปลายหวีเหี่ยวนี้ จะกลับมาเต่งตึง และโยกใบไปมาตามจังหวะ Mega Dance อย่างไม่น่าเชื่อ....

หลังจากนั้นชาวบ้านใกล้เคียงก็ต่างพากันมากราบไหว้ บนบาน หมู ไก่ ปลาหมึก พร้อมเตาย่างเกาหลี...
แล้วก็ถูกหวยรางวัลที่หนึ่งติดๆ กัน 6 งวดซ้อน ไม่น่าเชื่อสุดๆ แต่ก็เป็นไปแล้ว
คนที่ถูกหวยเลยเอาเงินมาสร้างตำหนักแม่ตานี หลายหวีเหี่ยว ให้อย่างใหญ่โตมหาศาล
กินเนื้อที่กว่า 2 ไร่ บนพื้นที่ดินใหญ่กว่า 10 ไร่ มีบ่อเลี้ยงปลา และฟาร์มเป็ดไล่ทุ่งกว่า 300 ตัว....

ทันใดนั้นมีชาวต่างชาติ ต่างภาษา ต่างศาสนาคนหนึ่ง เดินทางมาที่หมู่บ้าน
ไม่รู้ว่าเขานับถืออะไรบ้างในโลกนี้ แต่ว่าพี่แกเดินมาไม่พูดจากับใคร
มาถึงต้นกล้วยได้ก็ เตะ...

เปรี๊ยงเดียว.... แม่นเหมือนแคะขี้มูกในจมูกตัวเอง...
ต้นกล้วยหักครึ่งไปในบัดดล...

เหมือนฟ้าผ่ามากลางใจชาวบ้านผู้บ้าหวย...

และชาวต่างชาตินั้นก็......

อ้าว.... นิทานจบซะละ....
ทีนี้มาเลือกกันดีกว่า ว่าเรื่องนี้จะจบยังไง

1. ชาวต่างชาติคนนั้น หลังจากเอาขาลงแตะพื้น ก็เกิดชักกะตุก ดิ้นทุรนทุราย น้ำลายฟูมปาก ทรมาณอย่างที่สุด
   ปากก็ร้องตะโกนออกมาอย่างไม่เป็นภาษา ตัวเขาก็เริ่มเขียวขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งตายไปในที่สุด...
2. ชาวต่างชาติคนนั้น รีบหนีออกไปจากหมู่บ้านเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
   และระหว่างการขับรถออกจากหมู่บ้าน รถเกิดเสียหลักตกเหวข้างทาง
   ร่างของเขากระเด็นออกมาจากรถ ฟาดเข้ากับต้นไม้ใหญ่ จนขาดสองท่อน ไส้ไหล ตายอนาถ...
3. ชาวต่างชาติคนนั้น ไม่ได้เป็นอะไรเลย ใช้ชีวิตปกติ สุขกายสบายดี แข็งแรงทุกประการ...

เอาไงดีล่ะ.... คราวนี้....

ความเชื่อคนเรามาจากไหน...
เราเลือกที่จะเชื่อสิ่งใด เพราะเหตุใด...
เราเลือกจะไม่เชื่อสิ่งใด เพราะเหตุใด...
เราใช้เหตุผลกันมากแค่ไหน...

แล้วคุณล่ะ...

เป็นอย่างไรกันบ้างครับ...

ในเอนทรี่ก่อนหน้านี้ เลือกข้ออะไรกันบ้าง...

เคยได้ยินไหมครับ ที่ว่าสิ่งที่เลือกอันแรกมันเป็นความจริงของเรา
ในข้อสอบจิตวิทยาส่วนใหญ่ก็ใช้หลักแบบนี้แหละครับ
คือให้คำถามมาเยอะๆ และให้เวลาทำน้อยๆ
เพื่อให้ตอบอย่างเร็วที่สุด มีเวลาคิดพิจารณาน้อยที่สุด...

เพราะการอ่านและตอบทันที คือการตอบจากจิตใต้สำนึก
และใช้เหตุผลน้อยที่สุดของคนๆหนึ่ง...

หลังจากเลือกตอบไปแล้ว
เห็นอะไรที่อยู่ในตัวเองกันบ้างไหมครับ...

ตัวเราเป็นแบบไหน...
เชื่อง่าย... เชื่อยาก...
งมงายจัดๆ... มีเหตุผลสุดๆ...
มีเหตุผลมาก... ไม่ใช้เหตุผลเลย...

คิดแบบไม่มีอคติ... คนเราก็วัดผลตัวเองได้อยู่แล้วนี่ครับ
ไม่เห็นต้องให้คนอื่นมาคอยวัดคอยบอกเลย...

แต่ที่มันยุ่งวุ่นวายกันทุกวันนี้...
ก็เพราะคนเราใช้อคติ และสิ่งที่เรียกว่า"ตัวตน" มาเป็นใหญ่
ใหญ่เสียจนบดบังเหตุผล และความถูกต้อง...

เอาพระมาตั้งบนโต๊ะเตี้ยๆ นะครับ
แล้วก้มหัวลงกราบกับพื้นช้าๆ
กราบให้หน้าผากมันแตะไปกับพื้น...

มองเข้าไปในจิตใจเราตอนนั้น...
ว่ามันอ่อน มันน้อมลงกว่าตอนที่ทะเลาะกับใครเมื่อกี๊หรือเปล่า...

วันใดที่เราหัวแข็ง...
ลองก้มกราบพระ หรือสิ่งที่เราเคารพ ให้สวยๆ นะครับ...

รีบมาบันทึกเสียก่อนที่จะลืมเลือนไปอีกครั้ง...

วันนี้ไปจ่ายค่าโทรศัพท์ที่เซ็นทรัล บางนา...

ตอนไปยืนรอพี่ซื้อของที่ร้านเสื้อ...
เจอผู้หญิงคนนึงเดินออกมา...

แค่เห็นหน้าก็จำกันได้ทันที... เราเคยรู้จักกัน...

วันนี้เธอน่ารักมาก...

แต่งตัวดี ถือถุงกระดาษสองสามใบ...
ผมยาวตรง กับการแต่งหน้าเล็กน้อย ทำให้เธอดูดีอย่างที่ไม่เคยเห็น...

น่าอายจริงๆ ที่คนความจำสั้นคนนี้จำไม่ได้จริงๆ ว่าเธอชื่ออะไร
และจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเราเจอกันที่ไหนแน่... เพราะมันเลือนลางเหลือเกิน
แต่ที่จำได้แน่ๆ คือรอยยิ้ม และใบหน้านั้น...

เราทักทายกันและคุยกันเล็กน้อย...
เธอเปลี่ยนมาทำแอร์โฮสเตส ของสายการบิน JAL...
เพื่อนผู้หญิงของเราก็ไปเป็นแอร์หลายคนเหมือนกันนะ...

เขินเล็กน้อยที่เราแต่งตัวซอมซ่อ เพราะว่าไปทำงานมา
กางเกงยังเลอะเทอะนิดหน่อย... ตากแดดมา หน้าก็ดำ มันแผล่บ...

บังเอิญมากที่เธออยู่ในช่วงพัก 2 วัน เลยมาเดินหาซื้อของ...
และบังเอิญมากที่ฉันเลือกที่จะโดดงานมาจ่ายค่าโทรศัพท์วันนี้ และเวลานี้...

เสียดายจังที่เราปากหนัก ไม่กล้าถามหาสิ่งที่จะประกันว่าเราจะได้พบกันอีก...
อีเมล์ เบอร์โทรศัพท์ อะไรก็ได้...
จริงๆ อยากจะขอถ่ายรูปคู่เป็นที่ระลึกด้วยซ้ำ...

ได้แต่ลากันไปด้วยรอยยิ้ม และคำว่า "หวังว่าคงจะได้พบกันอีกนะ..."

หลังจากที่เธอเดินไป...
ภาพสาวน้อยในกระโปรงจีบรอบตัว ก็ถาโถมเข้ามาในห้วงความคิด...
ถึงแม้จะนึกอย่างไรก็นึกถึงชื่อเธอไม่ออก...
แต่รอยยิ้มนั้น ก็เป็นสิ่งประกันได้ว่า เธอจำฉันได้ และฉันก็จำเธอได้เช่นกัน...

และรับรองว่า ฉันจะไม่มีวันลืมว่าเคยรู้จักเธอ...
สาวน้อยกระโปรงบาน...

ปล. ถ้ามีโอกาสได้เจออีกครั้ง... ฉันจะ..............ถ้ามีนะ... เฮ้อ...