โก๋สิจ๊ะ ที่ท่านต้องการ

ได้อ่านแล้วก็สลดใจเหมือนกันค่ะ น่าสงสารมาก..
แต่ก็อย่างว่า..
ในบางครั้ง เราก็ไม่มีสิทธิ์ทำอะไรได้มากกว่าเห็นใจ

ไม่รู้จะทำไงเหมือนกัน

อุเบกขา

ปลงฮะ

ถ้าเราช่วยอะไรเค้าได้ช่วยไว้ก่อนก็ดีนะ
แต่เงินก็มีทั้งประโยชน์และโทษจริงๆอะ
มีเกมส์ๆนึง ได้ช่วยคนแน่นอน
ถ้าตอบถูกจะบริจาคข้าวให้คนยากจนที่หิวโหย
โดยองค์กรสหประชาชาติ ลองเล่นดูดิ
http://www.freerice.com/

ก็ยื่นมือเข้าไปช่วยสิคะ
ถ้าคิดว่ามีแรง มีปัจจัยที่จะช่วยได้
อย่างคุณนานา ก็เข้าไปช่วยโดยการรับบริจาคที่ Office

แค่คิดว่าสงสาร หรือเห็นใจ ก็ถือว่าไม่ได้ช่วยนั่นแหละค่ะ

"ถ้า"มีกำลังพอก็คง"ยื่นมือ"เข้าไปช่วยเหลือ แต่เพราะมันไม่มีกำลังพอ จึงได้เพียงแค่"เห็นใจ"

ปลงค่ะ - -

คุณโก๋คะ ฉันเข้ามาอ่าน entry นี้ของคุณ (ด้วยความขอบคุณ hot post)
และได้ติดตามไปอ่าน entry ของคุณ nana
แล้วมีความเห็นดังนี้ค่ะ

ในฐานะที่เราเป็นคนทั่วไป
แต่ไม่อยากดูดายคนที่ลำบากกว่าเราในสังคม
โดยเฉพาะ เด็กๆ ซึ่งพวกเขานี่แหละเป็น "ความหวัง"
เราจึงควร ลงมือช่วยเหลือ ตามกำลังและสติปัญญา
ด้วยความระมัดระวังในวิธีการ โดยอาศัยการเรียนรู้ที่ได้ผ่านมาค่ะ

ฉันมีประสบการณ์จะแลกเปลี่ยนเล็กน้อย เผื่อว่าจะเป็นประโยชน์
ในฐานะครู ที่อยู่ในถิ่นค่อนข้างจะ กันดาร
หลายปีก่อน ฉันได้พบนักเรียนคนหนึ่ง เป็นเด็กชาย
สมมติว่าชื่อ "ใฝ่ดี" ก็แล้วกันนะคะ
เด็กชายคนนี้ อาศัยอยู่กับคนอื่น คือไม่ใช่ญาติพี่น้อง
แต่เป็นคนข้างบ้าน หลังจากที่ ป้า ซึ่งเคยเลี้ยงดูเมื่อเป็นเด็ก
ได้เข้าไปหางานในกรุงเทพ และไม่ได้ติดต่อมาอีกเลย

เด็กอาศัยอยู่ในกระต๊อบ ที่ผุพังอย่างชนิดวันใดฝนตกก็ไม่สามารถนอนได้
รับจ้างทำงานทุกอย่าง ทุกชนิด เท่าที่จะหาได้ เท่าที่จะมีคนเมตตา
ใช้จักรยานยืมเรียนของโรงเรียน ปั่นจักรยานไปขึ้นรถรับส่งของโรงเรียนทุกวัน
สุขภาพจิตเขาไม่ดีนัก แต่เพื่อนๆ รัก.. ครูก็เอ็นดูและช่วยเหลือ

ฉันเข้ามาบรรจุรับราชการและพบเด็กคนนี้เมื่อเขาอยู่ ม.4 แล้ว
เขาได้รับ ทุนเรียงความจากรัฐบาล(ไหนนะ?) ซึ่งปัจจุบันคงไม่มีแล้ว
และทุนการศึกษาที่โรงเรียนได้จัดหาให้ แต่ไม่มากนัก
ค่าใช้จ่ายจิปาถะอื่นๆ ได้มาจากการรับจ้างทำงานในวันหยุดและตอนเย็น
(ส่วนตอนประถมเขากินข้าวก้นบาตรพระค่ะ)


ประเด็นที่ฉันอยากพูดถึงคือ การดูแลเงินทุนการศึกษา
ซึ่งบ่อยครั้งที่ ครูผู้ดูแลทุน (ไม่ใช่ฉันค่ะ) ชักจากกระเป๋าตัวเองให้เด็ก
ทั้งที่ความจริงเงินทุนของเด็กหมดไปแล้ว
จำได้ว่าช่วงหนึ่งที่ได้ข้อมูลว่าเงินทุนเด็กหมด เงินรัฐบาลยังไม่จ่าย
ฉันเองได้ให้ทุนกับเด็กเดือนละ 500 บาท จนกระทั่งเงินทุนของเด็กเข้ามาตามปกติ
และเขาก็อยู่ได้ อยู่มาได้จนจบชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 ด้วยคะแนนดีทีเดียว
ได้รับโควต้าให้ศึกษาต่อในมหาวิทยาลัยปิดแห่งหนึ่ง ขณะนี้กำลังจะขึ้น ปี 2

เด็กลำบากมากและบอบช้ำทางจิตใจมากค่ะ ข้อนี้ฉันยืนยัน
เมื่อเขาตัดสินใจจะเรียนต่อมหาวิทยาลัยแทนที่จะทำงาน
บรรดาครูผู้ช่วยเหลือพากันถามซ้ำอยู่หลายครั้ง
เขายืนยันว่า "อยากเรียนมากครับ" จึงพากันสู้ต่อไป

*ฉันอยากให้ ประสานงานกับครูที่โรงเรียนด้วยค่ะ
อาจจะเริ่มต้นที่ครูประจำชั้น เพราะเป็นหนึ่งในคนที่ใกล้ชิดมากที่สุด
ถ้าบัญชีออมทรัพย์นั้นมีจำนวนเงินมากขึ้น และวุฒิภาวะของเด็กยังไม่เพียงพอ
คณะกรรมการด้านทุนการศึกษาของโรงเรียนเองน่าจะช่วยในเรื่องนี้ได้
อีกอย่างหนึ่ง ถ้าทางโรงเรียนยังไม่ได้ตระหนักหรือยังไม่ได้ดำเนินการจริงจัง
ในการช่วยเหลือเด็กที่กำลังลำบากอย่างมากคนนี้
ก็จะได้มีการลงมืออย่างเป็นรูปธรรม ซึ่งจะช่วยเด็กได้ทันท่วงทีมากกว่า

ในที่นี้ ฉันไม่ได้แนะนำให้ผลักภาระให้ทางโรงเรียนนะคะ
แต่ฉันเชื่อว่าโรงเรียนน่าจะมีระบบที่รองรับด้านทุนการศึกษาอยู่แล้ว
และน่าจะ "ปลอดภัยแก่เด็ก" มากกว่า หากอยู่ภายใต้การดูแลของครู
"เงิน" ที่ให้โดยตรงแก่เด็ก บางครั้ง เด็กไม่ได้ใช้ เพราะถูกหยิบยืมไปก่อน
และทวงคืนไม่ได้เพราะหนี้บุญคุณค้ำคออยู่นะคะ

*เขียนจดหมายคุยกับเด็กอย่างต่อเนื่องค่ะ ถ้าคุณมีเวลาพอ
คุณจะช่วยเด็กได้อย่างมหาศาลโดยไม่เกี่ยวกับเงินทอง
คงเข้าใจได้ว่า "ว้าเหว่" นั้นกัดกินคนให้แปรสภาพได้แค่ไหน
ถ้าเด็กคนนี้ตัดสินไม่อยู่กับ "อาม่า" นั่นแปลว่าเขามีปัญหาด้านความอบอ่นแล้วเบื้องต้น





ฉันทำอยู่แล้วในพื้นที่ที่ใกล้ตัวฉัน

คุณๆ ลองทำให้พื้นที่ที่คุณเอื้อมถึงนะคะ
อย่าเพิ่งรีบ อุเบกขา เลย..
มันข้ามไปตั้งสามขั้น >> เมตตา กรุณา มุฑิตา

*ขอบคุณ entry นี้ และความตั้งใจของคุณ nana ค่ะ
ในฐานะครูธรรมดาคนหนึ่ง

ขอบคุณมากค่ะคุณโก๋...น่าสนใจมากๆเลยค่ะ
จะลองหาทางดูอีกซักตั้งค่ะ

ชีวิตคนเราช่างต่างนัก บางคนก็มีพร้อมแต่ขาด บางคนก็ขาดความพร้อมแต่ก็มีไม่ขาด บางคนมีทั้งความพร้อมและความเกิน อันนี้เรียกชีวิตไม่เคยขาด ก็คงเหมือนกันกับโอกาส บางคนวิ่งตามหาโอกาส บางคนก็รอให้โอกาสวิ่งเข้ามาชนเอง อืม ,,,นี่แหละชีวิตของคนเรา...ถูกกับคำถามที่ว่า เราจะให้อะไรเขาได้มากกว่านี้ไหม นอกจากกำลังใจ ให้ได้แต่อยู่แล้ว แต่ติดอยู่ที่ว่าจะให้หรือไม่ เท่านั้นเอง..ทุกอย่างขึ้นอยู่ที่ว่าจะให้ จะให้ได้แค่ไหน และให้เพราะเหตุใด ใจซิสำคัญ เหมืนใจเจ้าของblog งดงาม งดงาม ไร้ที่ติ ขอเลขบัญชีมาคะ ขอจากคุณนานามาครั้งแรกแต่เงียหาย