โก๋สิจ๊ะ ที่ท่านต้องการ

ถึงความจำส่วนอื่นๆ ของผมจะย่ำแย่อย่างที่สุด

แต่ถ้าพูดถึงการจำหน้าคนที่เคยคุยด้วย หรือเคยเห็นซ้ำๆ
ผมว่าผมไม่เป็นรองใคร...

.

แปลกดีที่คนที่แทบจะจำชื่อใครไม่ได้เลยอย่างผม
กลับมีความสามารถในการจดจำใบหน้าคนได้ดีพอสมควร

เรียกว่าถ้าผมเคยเจอหน้าใครมาก่อน
ในระดับที่ถ้าได้คุย หรือเห็นบ่อยๆ

อย่างเช่นเป็นคนเปิดร้านขายของที่ไปซื้อบ่อยๆ
หรือคนที่เรียน หรือทำงานใกล้ๆกัน

ผมมักจะจำหน้าเขาได้

และไม่ว่าจะเจอเขาอีกที่ไหน จะแต่งหน้า หรือแต่งตัวแบบไหน
ผมก็มักจะนึกขึ้นได้เสมอว่าเคยเจอกัน

ขนาดเดินห้าง เจอรุ่นน้องที่เคยเรียนเกษตรฯ ด้วยกัน
ถึงจะไม่เคยคุยกัน หรือรู้จักชื่อเลยก็เถอะ

แต่ผมจำได้ล่ะ...

.

ผมก็เลยมานั่งนึกว่า ในโลกเสมือนจริงอย่างอินเตอร์เน็ตนี้

ผมเองก็ยังคงปกปิดใบหน้าอยู่
น้อยมากที่ผมจะลงรูปตัวเองจริงๆ เอาไว้

เรียกว่า หาชื่อจริงที่อยู่จริงผมไม่ยากหรอก ผมเผลอไปลงไว้หลายที่
แต่จะหารูป แล้วเอามาจับคู่กับชื่อน่ะ ยากนิดนึง....

จริงๆ ก็ไม่รู้จะปิดทำไมหรอกนะครับ
เพียงแต่รู้สึกว่าบางเรื่องที่ผมเขียน มันค่อนข้างจะล่อแหลมต่อความปลอดภัยบ้าง
เลยต้องรักษาความปลอดภัยให้ตัวเองเสียหน่อย

เผื่อไปลงเรื่องด่านักการเมืองท้องถิ่น หรือข้าราชการคนไหนเข้า
จะได้ไม่โดนตามมากลั่นแกล้งกันง่ายๆ

.

แต่สำหรับบางคนที่ลงรูปตัวเองเอาไว้
ผมชอบนะครับ เพราะเวลาผมได้อ่านข้อเขียน
และได้รู้ว่าเขาหน้าตาเป็นยังไง ยิ้มแบบไหน

มันเหมือนการจับคู่ระหว่างรูปธรรมกับนามธรรม
ซึ่งจะทำให้ความทรงจำของผมชัดเจนขึ้นเยอะ

ทำให้ผมรู้สึกว่าผูกพันมากกว่าแค่อ่านอย่างเดียวเป็นไหนๆ

.

บางทีผมก็มานั่งนึกว่า

ถ้าผมจำหน้าคนที่ผมติดตามได้บ่อยๆ
แต่เขาไม่ใช่บุคคลสาธารณะ อย่างดารา หรือนักข่าว อะไรพวกนั้น

แล้วเกิดไปเจอเขาเดินสบายใจเฉิบอยู่ในห้าง หรือที่ไหนซักแห่ง

แล้วผมสะเหล่อเดินเข้าไปยิ้มแล้วบอกว่า

"สวัสดีครับ ผม โก๋-สิ-จ๊ะ ไงครับ"

มิ๊งๆ....

ไม่รู้บรรยากาศตอนนั้นจะออกมาอีท่าไหนเนอะครับ...

แล้วคุณคิดว่านโยบายความเป็นส่วนตัวของคุณอยู่ระดับไหน...

.

แถมท้่าย...

สะเหล่อ หรือ สะเหร่อ กันแน่

The Royal Institute - Thailand