โก๋สิจ๊ะ ที่ท่านต้องการ

เนื่องในโอกาสที่เอนทรี่นี้จะเป็นเอนทรี่ที่ 990 พอดี
ก็ถือโอกาสมานั่งจับเข่าคุยกันซักหน่อยดีกว่านะครับ... เปลี่ยนบรรยากาศดี...

วันนี้จริงๆ แล้วผมไม่อยากอัพเรื่องอะไรเลยล่ะครับ
เพราะรู้สึกเหมือนคนหมดเรื่องคุย ชีวิตโหวงเหวงพิกล

ก็คงเหมือนกับคุณมีเพื่อนอยู่คนนึง
ที่คุณคุยกับเขามาแล้ว 989 เรื่องนั่นแหละครับ

แล้วยิ่งผมเป็นคนค่อนข้างจำแม่นเสียด้วยว่าเคยพูดเรื่องอะไรมาบ้าง
และก็ไม่ชอบพูดซ้ำอีกเป็นครั้งที่สองถ้าไม่จำเป็น

แถมยังไม่ชอบแต่งนิยาย ไม่ชอบเล่าอะไรไม่จริงเสียด้วย
พวกนิยายประโลมโลกนี่ไม่ต้องคุยเลย ผมพูดแต่เรื่องจริง

บางที ผมก็ต้องหมดมุกบ้าง เป็นธรรมดา จริงมั๊ย...

จริงๆ แล้วนี่ผมก็ไปเที่ยวหาเรื่องอะไรสนุกๆ ตามเว็บชาวบ้านมาลง
ก็ถือว่า เป็นทางออกของผมอย่างหนึ่งเหมือนกันครับ

เพราะบางที ผมไปเจอเรื่องอะไรสนุกๆ มา
อยากจะเล่าให้ใครซักคนฟัง บางทีมันก็ไม่รู้จะหันไปหาใครเหมือนกัน

เพราะสังคมการทำงาน ไม่ค่อยจะเหมือนกับสังคมเพื่อนฝูงสมัยเรียน
พื้นฐานต่างๆ ความรู้ความเข้าใจ ก็ค่อนข้างห่างกัน
จะไปเล่าอะไรให้ฟัง บางทีเขาอาจจะไม่เข้าใจ หรือคิดไปคนละทางกันได้

การเล่าลงบล็อค หรือหาเรื่องโพสลงเว็บบอร์ดของรุ่นก็น่าสนใจดี
อย่างน้อย ผมก็ได้เล่า ได้ทำความรู้จักคนที่สนใจในเรื่องที่ผมเล่า

บางแว่บ ผมยังเคยคิดๆว่า ทิศทางการทำ blog ของผมจะไปทางไหนต่อดี
ผมควรจะจริงจังกับมัน แล้วหารายได้จากมันดีหรือเปล่า
หรือควรจะทำเป็นงานอดิเรกฆ่าเวลาไปเรื่อยๆ

แค่คิดว่า ถ้าทำไปพักนึง มีฐานคนรู้จักเยอะแล้ว
ก็ไปจดทะเบียนเป็นเว็บอะไรซักอย่าง แล้วก็ทำเนื้อหาให้ลึกขึ้น
รับบริการ review สินค้า หรือของอะไรแปลกๆ ก็คงสนุกดี
ป่านนั้นอาจจะได้รายได้เสริมที่ดีก็ได้

แต่ก็เป็นความคิดเฉยๆ ครับ เพราะอย่างน้อย ถ้าจะำทำอย่างนั้นได้
ผมคิดว่าคงต้องสร้างชื่อ และพัฒนาผลงานไปอีกอย่างน้อย 5-8 ปี
กว่าจะมีคนเชื่อถือได้ขนาดนั้น เพราะผมไม่ใช่คนมีพื้นฐานเด่นดังจากไหน

ซึ่งถ้าเป็นเรื่องยาวขนาดนั้น ผมมักจะเบื่อมันไปเสียก่อน

มีคนบอกว่า ถ้าคุณรักสิ่งไหน คุณจะอยู่กับสิ่งนั้นได้ทั้งชีวิต
ตอนนี้ชีวิตผมยังไม่หมด ก็เลยไม่รู้ว่ารักอะไรแน่
แต่ถ้าให้ตอบสิ่งที่นานที่สุด งั้นผมคงรักคอมพิวเตอร์มั๊งครับ

รักชอบอุปกรณ์ไฟฟ้าไฮเทค ซึ่งจะไปชอบทำไมก็ไม่รู้
จะหามาเล่นก็เปลืองเงิน แถมไม่ใช่ว่าจะมีให้เล่นง่ายๆ

ตอนนี้ผมก็เลยไม่รู้เลยว่าจะเอายังไง คงต้องปล่อยๆไปตามน้ำไปก่อน

ผมอยากจะมีแผนชีวิตนะครับ อยากจะตอบได้เป๊ะๆๆว่า
ฉันจะทำไอ้นี่ปีนี้ แล้วต่อด้วยไอ้นี่ เพื่อไปทำไอ้นี่ต่อ เป๊ะๆๆๆ

ฟังดูชีวิตมีเป้าหมาย มีแผนดีเป็นบ้า
แต่ชีวิตผมไม่ได้เป็นแบบนั้นเลยครับ

ผมแค่มองไปกว้างๆ แล้วพยายามทำทุกอย่างให้ดีเท่าที่ทำได้
ผมยังตอบตัวเองไม่ได้ว่า อยากไปทางไหน อยากทำอะไรแน่

ตกลงแกจะตายไปกับอะไร ผมก็ยังไม่รู้เลย...
เพราะสิ่งที่รัก กับสิ่งที่เลี้ยงชีวิตได้ บางทีก็ไม่ใช่สิ่งเดียวกัน

โลกนี้มักมีความจริงที่ไม่ค่อยสนุกนัก รอเราอยู่เสมอ

บางที การที่ไม่มีใครรู้ว่าเราคือใคร ก็เป็นเรื่องที่ดีนะครับ
ผมยังเคยอยากจะไปเปิด blog นามแฝง แล้วก็เล่าเรื่องที่ไม่กล้าเล่าที่นี่
ประเภทแนวๆ dark side of me นั่นแหละครับ

แต่ก็คงต้องยอมรับการดึงดูดคนที่ออกแนว dark side ที่จะมาอ่านเหมือนกันอีก

ผมเชื่อในเรื่องแรงดึงดูดระหว่างคนนะ
คนคล้ายๆกัน มักจะได้มาเจอกันล่ะ...

บางที การที่คุณเข้ามาอ่าน แล้วรู้สึกชอบ อยากติดตาม
อาจจะเป็นเพราะเรามีบางอย่าง หรือหลายอย่างคล้ายกันก็ได้

ยาวละ ไว้มาบ่นต่อทีหลังดีกว่านะ

ยิ้มๆไว้... ยิ้มๆไว้

ถึงเศร้าเสียใจ แต่ยิ้มๆเอาไว้แหละดี...

คนเราก็เท่านี้...