โก๋สิจ๊ะ ที่ท่านต้องการ

ยกหัวเรื่องมากจาก comment ใน entry ก่อนของคุณแป้ง...

.

ตอนเด็กๆ ผมเคยมีนิสัยอย่างนึุง
คิดว่าหลายๆคน น่าจะเคยเป็นเหมือนกันนะครับ...

คือนิสัยเก็บของชอบไว้กินทีหลัง
อย่างเวลากินก๋วยเตี๋ยว เราก็เก็บลูกชิ้นไว้กินหลังสุดนั่นแหละครับ...

เคยทำแบบนี้กันบ้างหรือเปล่าครับ

ตอนนั้นไม่รู้คิดยังไง ถึงคิดว่าต้องเอาลูกชิ้นที่อร่อยกว่าเส้นเก็บไว้กินหลังสุด

เวลากิน จะควานกินเส้น กับพวกผักให้หมดก่อน
เหลือหมู ลูกชิ้น และก็อะไรที่ชอบเอาไว้หลังๆ

แล้วพอของไม่ชอบหมดแล้ว ทีนี้ก็จะเหลือแต่ของที่เราชอบกองเต็มชามไปหมด
ในความคิดเด็กตอนนั้น คงรู้สึกเหมือนกำลังจ้องกล่องมหาสมบัติล่ะมังครับ

คงออกแนว ตาปิ๊งๆๆ แล้วก็นึกว่า โอ.. มีแต่ของที่เราชอบทั้งนั้นเลย...

ทั้งๆที่มาคิดตอนนี้ ลูกชิ้นกับเส้น มันก็อร่อยคนละแบบ กินได้เหมือนกันแหละ
ตลกเป็นบ้าเลย หลอกตัวเองสิ้นดีเลยแฮะ... -_-"

.

ไม่รู้ว่านิสัยแบบนั้นของผมหายไปตั้งแต่เมื่อไหร่
แต่เดี๋ยวนี้ผมไม่มานั่งแยกของชอบกับของไม่ชอบอีกแล้ว
มีอะไรผมก็ซัดรวมกันไปหมด

เส้นก็ต้องหนีบกินเข้าไปกับหมู กินพร้อมกัน แล้วตามด้วยน้ำซุปซดตามในคำเดียว
นั่นต่างหาก ความอร่อยของก๋วยเตี๋ยว...

กินกับข้าว ก็ต้องซัดผักกรอบๆหวานๆ เข้าไปพร้อมกับหมูชิ้นอวบๆ
และก็ต้องมีน้ำที่ผัดผักอยู่ก้นจาน เข้าปากไปพร้อมกับขาวสวยร้อนๆหอมๆ ด้วย
นั่นต่างหาก สวรรค์ของการกินผัดผัก...

จะไปพยายามแยกสิ่งที่เขาพยายามเอามารวมกันเพื่อให้มันดีทำไม
เพราะบางสิ่ง ถ้าแยกออกมาเป็นอย่างๆ แล้ว มันกลับไม่เหลือความอร่อยอยู่เลยก็มี...

ดีไม่ดี มัวแต่มานั่งแยกลูกชิ้นเอาไว้
เจอใครไม่รู้เดินมาถาม "อ้าว ไม่กินเหรอ" แล้วงาบไปรับประทาน
ทีนี้จะยิ่งเศร้ายิ่งกว่าเดิมอีกล่ะเน้อ...

ดังคำพังเพยว่า ตีเหล็กต้องตีตอนร้อน กินอาหารต้องกินตอนเสร็จใหม่ๆ
(เกี่ยวมั๊ยเนี่ย -_-)

ขนาดสเต็กเนื้อลูกวัว ยังต้องพันเบคอนแล้วค่อยเอามาเสริฟ
ฟัวกราส์ ยังต้องวางมาข้างๆกับโยเกิร์ตเย็นๆ

ฉันใดก็ฉันนั้น...

ชายโสดแสนดี ก็ต้องคู่กับคุณนาถ seasons change...
มะช่าย.... ส่วนตัวไปหน่อย...

การกินอาหาร ก็ต้องกินแบบผสมผสาน
เราถึงจะได้รสชาติอันลึกล้ำ ที่เกิดจากศิลปะการปรุงอันสุดยอด...

ไม่เชื่อก็ลองดูสิ....