โก๋สิจ๊ะ ที่ท่านต้องการ

อยู่ดีๆ ก็นึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมา...

เคยอ่านเจอเรื่องนี้ตอนทำรายงานสมัยมัธยม...
เลยเอามาเล่าให้ฟังกัน...

เคยสังเกตไหมครับว่าเวลาไปวัด ไม่เคยเห็นพระเปิดประตูนอนหลับให้เห็น
เพราะอะไรไปดูกัน...

เรื่องภิกษุเปิดประตูนอน

[๗๐] ก็โดยสมัยนั้นแล ภิกษุรูปหนึ่งอยู่ในที่พักกลางวัน
ณ กูฎาคารศาลาป่ามหาวัน แขวงเมืองเวสาลี
เปิดประตูจำวัดหลับอยู่ อวัยวะใหญ่น้อยของเธอ ถูกลมรำเพยให้ตึงตัว
(โก๋ - อาการนี้ท่านชายน่าจะเข้าใจได้ง่ายนะครับ...)

ครั้งนั้น สตรีหลายคนถือของหอมและดอกไม้ไปสู่อาราม
มุ่งตรงไปยังวิหาร พบภิกษุนั้น แล้วได้นั่งคร่อมองค์กำเนิด (โก๋ - นั่น!!!)
กระทำการพอแก่ความประสงค์ (โก๋ - นั่นๆๆๆ น่านนนนนแน่..)
แล้วกล่าวว่าภิกษุนี้เป็นบุรุษองอาจนัก
แล้วถือของหอมและดอกไม้กลับไป (โก๋ - พูดชมแล้วเดินจากไป ร้ายมากๆ...)

ภิกษุเห็นองค์กำเนิดเปรอะเปื้อน จึงกราบทูลเรื่องนั้นแด่พระผู้มีพระภาคๆ ตรัสว่า
ดูกรภิกษุทั้งหลาย องค์กำเนิดย่อมเป็นอวัยวะใช้การได้ด้วยอาการ ๕ อย่าง
คือ กำหนัด ๑ ปวดอุจจาระ ๑ ปวดปัสสาวะ ๑ ถูกลมรำเพย ๑ ถูกบุ้งขน ๑

ดูกรภิกษุทั้งหลาย องค์กำเนิดเป็นอวัยวะใช้การได้ด้วยอาการ ๕ อย่างนี้แล
องค์กำเนิดของภิกษุนั้น พึงใช้การได้ด้วยความกำหนัดใด
ข้อนั้น ไม่ใช่ฐานะ ไม่ใช่โอกาส เพราะภิกษุนั้นเป็นอรหันต์ ภิกษุนั้นไม่ต้องอาบัติ
(โก๋ - เพราะไม่ได้ใช้เพราะเกิดความกำหนัด ไม่รู้ตัว จึงไม่ต้องอาบัติ)

ดูกรภิกษุทั้งหลาย เราอนุญาตให้ภิกษุผู้จะพักผ่อนในกลางวัน
ปิดประตูก่อนจึงจะพักผ่อนได้.

และก็เป็นเหตุแห่งการบัญญัติวินัยข้อที่ว่า
เวลาจะนอนพักผ่อนกลางวัน ให้ปิดประตูเสียก่อน
เพื่อป้องกันเหตุอันไม่ควรจะเกิดอันนี้อีกในอนาคตครับ...

เป็นไงครับ อ่านแล้วอีโรติคนิดๆ มั๊ย...

ในหัวข้อเดียวกันนี้ยังกล่าวยกเหตุอื่นๆ อีกที่ใช้เทียบเคียงตัดสินว่าภิกษุนั้นต้องอาบัติหรือไม่
แล้วอาบัติในระดับใด รุนแรงขนาดปาราชิก ต้องขาดจากความเป็นพระหรือไม่...

เรื่องนี้เป็นเรื่องละเอียดอ่อน ต้องระบุกันละเอียดระดับที่ว่า

ภิกษุนั้น

• ยินดีกิริยาที่เข้าไป
• ยินดีกิริยาที่เข้าไปถึงที่แล้ว
• ยินดีกิริยาที่หยุดอยู่
• ยินดีกิริยาที่ถอนออก

แค่ยินดีข้อใดข้อหนึ่ง ก็ถือว่าผิดปาราชิกทันที...

เพื่อให้เกิดความรู้ความเข้าใจที่จะตัดสินกรณีที่เกิดบางเรื่อง
ว่าเรื่องนั้น พระรูปนั้น ขาดจากความเป็นพระแล้วหรือยัง หรือแค่ผิดวินัยอย่างแรงเท่านั้น...

แต่จะว่าก็ว่านะ บางเรื่องนี่มันก็สุดยอด สุดฤทธิ์สุดเดชจริงๆ ไม่รู้จะบรรยายยังไง
ทำใจ ตั้งสติให้ดีก่อนอ่านละกัน อย่าให้เกิดอกุศลธรรมขึ้นเพราะการอ่านละกันนะครับ...

ขอให้ทุกท่านเจริญในธรรมยิ่งๆ ขึ้นไป...