โก๋สิจ๊ะ ที่ท่านต้องการ

วันนี้มาแนวแปลก...

จะขอ review เหรียยญ 2 บาทรุ่นใหม่ที่เพิ่งออกเมื่อไม่นานมานี้นะครับ...

ชื่อ : เหรียญ 2 บาท รุ่นปี พ.ศ.2548
คุณสมบัติพิเศษ : ใหม่มาก
สาเหตุการได้มา : จ่ายค่ารถเมล์แล้วเขาทอนให้
สถาณที่ได้รับ : บนรถเมล์สาย ปอ.129
ผู้ให้ : กระเป๋ารถเมล์ เพศหญิง ไม่สามารถระบุข้อมูลส่วนตัวได้

มาดูกันที่ภาพแรกครับ...

นี่คือเหรีญ 2 บาทครับ
ด้านหลังเป็นรูปภูเขาทองเกลี้ยงๆ ลวดลายไม่ค่อยละเอียดเท่าไหร่
ระบุปี พ.ศ. 2548

รูปต่อมาคือการเปรียบเทียบ...

เมื่อจับมาเรียงแถวกัน จะเห็นได้ว่า มีขนาดค่อนข้างใกล้เคียงกับเหรียญบาท...

นำมาเปรียบเทียบความหนา จะเห็นว่า ความหนาไม่ต่างกับเหรียญบาทซักเท่าใดนัก
โดยจะหนากว่าเพียงเล็กน้อย...

ต่อไปจะเปรียบเทียบกับเหรียญ 2 บาทรุ่นโบราณ

เหรียญ 2 บาทรุ่นเก่าด้านขวา ผลิตออกมาเมื่อปี พ.ศ.2529 หรือเกือบ 20 ปีมาแล้ว...
โดยขนาดจะใหญ่กว่าเหรียญชนิดใหม่เล็กน้อย...

เปรียบเทียบความหนา...

จะเห็นได้ว่าเหรียญเก่าจะมีความหนามากกว่า เกือบเท่าเหรียญ 5 บาทในปัจจุบัน...

ความเห็นกูรู...

จากนโยบายทางการคลังและเศรษฐกิจของประเทศ ได้กำหนดให้มีเหรียญ 2 บาท ออกมาหมุนเวียนในท้องตลาด
เพื่อป้องกันปัญหาสินค้าขึ้นราคาเร็วเกินไป

โดยเขาบอกว่า ถ้ามีเหรียญ 2 บาทในท้องตลาด สินค้าจะขึ้นราคาขั้นต่ำทีละ 2 บาท
แทนที่จะเป็นทีละ 5 บาท หรือ 10 บาท อย่างในปัจจุบัน...

ซึ่งผมก็ไม่รู้ว่ามันจะจริงหรือเปล่า...
เพราะการขึ้นราคาสินค้า ผมคิดว่ามันก็ขึ้นอยู่กับจิตสำนึกของผู้ค้าเป็นส่วนใหญ่ด้วยเช่นกัน...

โดยความเห็นส่วนตัว ผมเห็นว่าเหรียญ 2 บาทใหม่นี้ค่อนข้างจะคล้ายกับเหรียญ 1 บาทมากเกินไปหน่อย
ซึ่งคิดว่าจะก่อให้เกิดความสับสนแก่ประชาชนทั่วไปอย่างแน่นอน

ขนาดเหรีญ 2 บาทรุ่นเก่าที่นำมาให้ดูเป็นตัวอย่าง
ถึงแม้ว่าจะมีการทำให้ขนาดและความหนาค่อนข้างแตกต่างจากเหรีญบาทอย่างมากแล้วก็ตาม
ในสมัยที่มีการนำออกมาใช้นั้น ก็ยังก่อให้เกิดความสับสนมากโดยทั่วไป
จนมีการนำเอาปากกามาเขียนเลข 2 บนเหรียญโดยทั่วไป...

กูรูฟันธง...

เหรียญนี้จะทำให้เกิดความสับสนแก่ประชาชนทั่วไปอย่างแน่นอน
และคาดว่าเหรียญนี้จะมีอายุการใช้งานไม่น่าจะเกิน 2 ปี
ในไม่ช้าจะมีการปรับปรุงลักษณะให้แยกแยะง่ายขึ้น
หรือไม่เช่นนั้นก็จะเลิกใช้ไปอีกครั้งเพราะความไม่นิยมของผู้ใช้
อย่างเร็วที่สุดคือเมื่อหมดสมัยรัฐบาลนายกทักษินนั่นเอง...

ประวัติศาสตร์มักจะเดินซ้ำรอยตัวมันเอง...