โก๋สิจ๊ะ ที่ท่านต้องการ

เอ้อ... นะ...

หมดมุกแฮะ วันนี้ทำไมหมดมุกเอาดื้อๆ แบบนี้ล่ะ

เขียนอะไรไม่ออกครับ

ไม่ใช่ไม่มีเรื่องจะเขียนนะ... เพียงแต่รู้สึกว่าคิดไปตามหัวข้อต่างๆ แล้ว

ยังไม่ได้ประเด็นที่คม และลึกพอที่จะมาเีขียนได้ในแบบที่ตัวเองชอบ...

ผมมันพวกชอบเขียนอะไรที่มันมุดๆ ลึกๆ เจาะๆ เฉาะๆ มากกว่า...

ประเภทเขียนประเด็น วันนี้กูทอดไข่เจียว อร่อยว่ะ... แล้วตัดจบเนี่ย ทำไม่ได้

รู้สึกว่ามันเสียพลังงานคนเขียนและคนอ่านโดยใช่เหตุ... จริงมะ...

By the way,

รู้สึกว่ายิ่งปล่อยเวลาให้ผ่านไปนานเท่าไหร่ สมองก็ยิ่งฝ่อลงๆ ทุกที...

ยิ่งไม่มีเป้าหมาย ไม่ได้ศึกษา ไม่ได้เรียนรู้ ไม่ได้ค้นคว้า...

ก็ยิ่งรู้สึกถึงความไร้แรงกระตุ้น แรงจูงใจ...

คนที่อยู่อย่างไร้แรงกระตุ้น ไม่มีความอยากทำอะไร มันก็ไม่ต่างอะไรกับคนไร้ค่านะ....

เหมือนก้อนขี้อ่ะ มันอยู่ตรงนั้น ไม่ต้องทำอะไร... แต่อย่างน้อยก็ยังดีนะ

มันยังมีประโยชน์ให้แมลงวันมาวางไข่... ให้หนอนได้ใช้เป็นที่อาศัย...

แต่คนไร้ค่าเนี่ย ไร้ค่าจริงๆ อ่ะ... ขี้ยังมีประโยชน์กว่าเลย...

แค่เปรียบเทียบน่ะ... ไม่ได้ว่าตัวเองขนาดนั้น....

เดี๋ยวนี้ผมไม่ค่อยมีโหมดระทมทุกข์เหมือนสมัยก่อนแล้ว...

เมื่อนานมาแล้ว ตอนนั้นอกหักรักคุด ชีวิตมันเศร้า....

ใช้ชีวิตเก็กซิมจริงๆ...

พอเราโตขึ้น เห็นอะไรๆ มากขึ้น... มีวุฒิภาวะมากขึ้น...

ถึงจะโง่ลงก็เถอะ แต่ความฉลาดทางอารมณ์ (ไอ้ที่เขาเรียกว่า EQ น่ะ)

มันก็เพิ่มขึ้นตามเวลาประประสบการณ์ชีวิต...

ทำให้การมองย้อนไปในอดีต เห็นแต่ความไร้แก่นสาร...

เหมือนเห็นตัวเองทำตัวโง่ๆ และไม่รู้เท่าทันความจริง...

นี่แหละหนา แค่เรารู้จักมองตัวเองอย่างตามความเป็นจริง

ไม่มีอคติ ไม่ใช้อารมณ์ตัดสิน....

แค่นี้เราก็จะรู้ความจริงอะไรๆ ดีๆ อีกเยอะมากๆ....

เรื่องง่ายๆ ที่หลายๆ คนก็ยังทำไม่ได้...

มาถึงตรงนี้ ก็เริ่มมองประโยคที่แล้วเป็นเรื่องตลกอีกแล้วสิ...

เห็นมะ ความทุกข์ทั้งหลายมันไม่เที่ยง มันไม่มีอยู่จริงหรอก....

ชีวิตเราน่ะ มีแต่เรื่องขำๆ.....

ปล. ขึ้นว่าหมดมุก แต่ลงท้าย ขำๆ..... อิอิ.....